. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Hoffen soll der Mensch! er frage nicht:
Tiedge.
Stóy, nieodmienne są nieba wyroki,
Co Cię wtrącili, w przeznaczenia koło,
A ty, przed niemi, korne schylay czoło;
Twe słabe oko, nieprzeyrzy obłoki!
Choć wsciekła burza rwie twarde opoki.
A wir Cię zdradny, pochwyci głęboko:
Czuwa nad tobą opatrzności oko;