— Co będzie, dowiesz się o tym później. Jest to sposób, który niezawodnie odkryje tę małpę, co zjadła lody. Jazda, wchodzić!
Straszliwy zastęp wsiąknął w mrok, a po chwili słychać było plusk wody.
— Już! Wyłazić! Podnieść ręce do światła!
Osiem rąk podniosło się posłusznie, Adaś zaś pilnie się im przyglądał.
— Mokre ręce... — mruczał, mijając siostrę. — Mokre... — rzekł, mijając drugą. — I twoje mokre... Ha! Jasiu! Ty masz ręce suche... Ty zjadłeś lody, opryszku!
Jan Nepomucen Cisowski zalał się rumieńcem od wschodu do zachodu pyzatej gęby.
— Tak, ja... — rzekł głucho, ale z większym zdumieniem niż ze skruchą.
— Jak mogłeś?! — krzyknęła pani Cisowska.
— Sposobu jedzenia nie potrzeba go uczyć, to jest turkuć podjadek81. Teraz sprawię mu lanie!
Jan Nepomucen podniósł jednak wrzask tak piekielny, że zwisająca z pułapu lampa zaczęła drżeć, więc Adaś machnął ręką i rzucił mu na rozmierzwiony łeb ogromną górę pogardy.