— Słusznie. I nadal zbyteczne jest ingerować w nie swoje kompetencje. Jest troje ludzi chorych, osłabionych do ostateczności, którzy wymagają opieki. Kruk w szczególności. Ma bardzo ważne zadania. Dlatego musi jak najprędzej wrócić do pełni sił.
— Tamci również? — zapytał Bradley nieco uspokojony.
— Niech się wyśpią. Wypoczną tym sposobem. Ich powrót do pracy może nastąpić później.
— Czy mają spać dla zdrowia, czy w myśl dyspozycji?
— Mają zasnąć na 48 godzin.
— To wszystko? Czy mogę pójść do nich?
— Jeszcze uwaga. Tych dwóch mężczyzn i jedna kobieta są chwilowo pod strażą. To do twojej wiadomości, ażebyś nie dziwił się zbytnio niczemu. Policjanci mają polecenie przepuścić cię, profesorze.
Gdy Bradley wyszedł, prezydent wydał dyspozycje straży szpitalnej, po czym, wsparłszy głowę na rękach, z przymkniętymi oczyma trwał w zamyśleniu.
Odgłos kroków wyrwał go z zadumy. Przed nim stała Stella.
— Jeszcze nie śpisz? — spojrzał na nią zdziwiony.