Obrona Sokratesa przed sędziami
...Warto wspomnieć także o tym, jak Sokrates, pozwany do sądu247, przedstawiał sobie w myśli obronę swą i koniec swego życia248. Pisali o tym, co prawda, i inni249, i wszyscy utrafili w podniosłą dumę jego przemowy, z czego i wynika, że Sokrates rzeczywiście w taki sposób swą mowę wygłosił250. Ale jego przekonania, iż korzystniejsza dlań byłaby śmierć niż życie, nie podkreślili jasno; toteż jego podniosłą dumą tchnąca mowa wydaje się zbyt nierozsądna. Tymczasem Hermogenes251, syn Hipponika, jego towarzysz, podał o nim takie wiadomości, że owa dumna mowa zdaje się zupełnie odpowiadać jego sposobowi myślenia. Widząc bowiem, że rozprawia raczej o wszystkim innym niż o czekającym go procesie, miał do niego powiedzieć:
— Czy przecież nie wypadałoby, Sokratesie, zastanowić ci się nad przyszłą obroną?
Ten zrazu odpowiedział:
— Czyż ci się nie wydaje, że ja całe swe życie spędziłem na przygotowaniu obrony?
Następnie tamten spytał:
— Jakże to?
— Nie mam dotychczas za sobą żadnego niesprawiedliwego postępku, a to właśnie uważam za najstaranniejsze i najchwalebniejsze przygotowanie obrony.
— Ależ patrz na ateńskie sądy — rzekł tamten znowu. — Jak często niewinnych skazywali na śmierć, sprowadzeni na manowce słowami oskarżycieli, a jak często uwalniali winowajców, którzy swymi słowami litość u nich wzbudzili lub mile ich po sercu głaskali?
— Na Zeusa252, dwa razy już spróbowałem zastanowić się nad obroną, ale wzbrania mi tego wewnętrzny głos bóstwa253.