Lipa kwitła przed nami w ogródku
I pachniała drobnem kwieciem złotem...
Gdym za rękę brał ją pomalutku,
Serce we mnie waliło jak młotem.
«Chciałabyś mnie?» — «Myślę, że bym chciała...»
— «Wierz mi, Jadwiś, że nam dobrze będzie».
— «Wierzę, panie...» A lipa słuchała
I słuchały nas kwiatki na grzędzie.
I nie kwiatki, i nie lipa sama,
Całe niebo słuchało nas z góry,