»Usta gorzkie, wszytek drży i tak odpowiada:
»»Już to próżno; jeśli to pokażesz prawdziwie,
»»Żeć się twoje stawiło szczęście tak życzliwie,
»»Upewniam cię, żeć więcej nie chcę zastępować,
»»Jeśli cię tak ma, jako powiadasz, miłować;
»»Ale wierzyć nie będę, dokąd tego swemi
»»Oczyma, co udawasz, nie uźrzę własnemi«.
42
»»Gdy będzie czas po temu, będziesz — prawi — wiedział«.
»Odchodził zatem książę, skoro to powiedział.