Które chytry pokrywa, prosi Izabelle,
By sobie poczynała bezpiecznie i śmiele,
A wódkę co napręcej dziwną gotowała,
Któraby z Achillesem, z Cygnem go zrównała.
Ta po padołach, skałach, przykrych górach chodzi,
W lasach ciemnych, gdzie gęsty list wdzięczny chłód rodzi.
Rwie zioła, jakie ziemia obfita wypuszcza;
Rodomont wszędy z nią jest, oka z niej nie spuszcza.
20
Potem, kiedy już miejsca rozmajte schodzili,