Anna Aragonia2575, światłość Wastu swego,
Już mię wita, z przyjazdu już się cieszy mego.
9
Anna wdzięczna, roztropna, ludzka i wstydliwa,
Której wiarą, miłością żadna dusza żywa
Nie zrówna, siostrę z sobą ma2576 takiej gładkości,
Iż insza gasnąc przy niej, zachodzi w ciemności;
Tej wiersze najuczeńszej wdzięczne białej głowy2577
Tak rozkosznemi Parki powiązały słowy,
Iż męża, nieużyte, puścić jej musiały,