— Nie przyjęto by córek króla Francji, a to czemu? — spytał zdumiony Bloch.
— Ależ temu, że dom francuski nie miał dosyć pokoleń szlacheckich, od czasu jak popełnił mezalians.
Zdumienie Blocha rosło.
— Dom francuski mezalians? Z kim?
— No, z Medyceuszami — odparła najnaturalniej pani de Villeparisis. — Piękny portret, nieprawdaż, i doskonale zachowany — dodała.
— Droga — rzekła dama uczesana à la Marie-Antoinette — przypominasz sobie, że kiedym ci przyprowadziła Liszta263, Liszt powiedział, że ten portret to kopia.
— Gotowa jestem zawsze schylić głowę przed opinią Liszta w muzyce, ale nie w malarstwie. Zresztą on już był ramol i nie przypominam sobie, aby to kiedy powiedział. Ale to nie ty mi go przyprowadziłaś; jadłam z nim dwadzieścia razy obiad u księżnej de Sayn-Wittgenstein.
Strzał Alix spudłował; zamilkła, stała wyprostowana, bez ruchu. Twarz jej, pokryta grubą warstwą pudru, robiła wrażenie twarzy z kamienia. Ze swoim szlachetnym profilem była podobna do sypiącej się bogini w parku, na trójkątnym i omszonym cokole okrytym mantylką264.
— A! jeszcze jeden piękny portret — rzekł historyk.
Drzwi się otwarły, weszła księżna de Guermantes.