W tej chwili Verdurin wyszedł na nasze spotkanie. Verdurin, któremu złożyliśmy kondolencje z powodu księżnej Szerbatow, rzekł:
— Tak, wiem, że z nią niedobrze.
— Ależ nie, umarła o szóstej! — wykrzyknął Saniette.
— Pan zawsze przesadza — odparł brutalnie Verdurin, który wobec tego, że wieczoru nie odwołano, wolał przyjąć hipotezę choroby, bezwiednie naśladując w tym księcia de Guermantes.
Saniette, nękany obawą przeziębienia, bo bramę ustawicznie otwierano, czekał z rezygnacją, aby wzięto jego rzeczy.
— Co pan tam tak waruje jak pies? — spytał go Verdurin.
— Czekam, żeby ktoś z tych, co czuwają koło rzeczy, wziął mój paltot15 i dał mi numer.
— Co pan plecie? — spytał go surowo pan Verdurin. — „Co czuwają koło rzeczy”. Czy pan się robi ramol? Mówi się: „pilnują rzeczy”. Widzę, że pana trzeba uczyć po francusku jak kogoś, kto miał atak paraliżu.
— Czuwać koło czegoś to jest właściwa forma; ksiądz Le Batteux16...
— Drażnisz mnie pan! — wykrzyknął Verdurin straszliwym głosem. — Jak pan sapie! Czyś się pan drapał na szóste piętro?