— Ależ wcale nie, jesteś bardzo rozbudzona.
— Myślałam o tym obiedzie dla Verdurinów, to bardzo ładnie z twojej strony.
— Ale nie, ja mówię o tym, coś ty powiedziała.
Podała mi tysiąc wersji niegodzących się wcale, nie mówię z jej słowami, które pozostały mętne, ale z samym tym urwaniem słów i z nagłym rumieńcem.
— Słuchaj, kochanie, nie to chciałaś powiedzieć, inaczej dlaczego byś urwała.
— Bo się zawstydziłam swojej prośby.
— Jakiej prośby?
— Żeby wyprawić obiad.
— Ależ nie, to nie to, nie ma mowy o wstydzie między nami.
— Owszem, właśnie, nie trzeba nadużywać dobroci tych, których się kocha. W każdym razie, przysięgam ci, że to to.