I każdego dnia te panie przybiegały, śmiejąc się:
— Przychodzimy po nowiny.
Ale w dniu wizyty księżnej de Luxembourg, prezydentowa położyła palec na ustach:
— Są nowości.
— Och! nadzwyczajna jest ta pani Poncin! Mówże pani, co takiego?
— To takiego, że kobieta z żółtymi włosami, uszminkowana na cal grubo, w powozie na milę pachnącym utrzymanką, takim, jak mają tylko te panny, była tu przed chwilą z wizytą do rzekomej markizy.
— Ojojoj! Ładna historia! ależ o tej damulce, którą spotkaliśmy, przypomina sobie dziekan, od razuśmy sobie powiedzieli, że wygląda bardzo podejrzanie; ale nie wiedzieliśmy, że ona jechała do markizy. Kobieta z Murzynem, prawda?
— Właśnie, właśnie.
— Och! Tum cię czekał! Nie znacie panie jej nazwiska?
— Owszem, udałam, żem się pomyliła, wzięłam jej bilet; przezwała się „księżna de Luxembourg”! Czy nie miałam racji podejrzewać! To przyjemne stykać się z czymś w rodzaju baronowej d’Ange z Półświatka.