102. Z Platona: A ja bym mu zupełnie słusznie odpowiedział... — Platon, Apologia 28; podobnie następny fragment (45). [przypis tłumacza]
103. kobietom — Parkom, wróżkom. [Parki w mit. rzym. to personifikacje przeznaczenia, trzy boginie, które przędły i przecinały nić ludzkiego losu, odpowiednik Mojr w mit. gr.; red WL] [przypis tłumacza]
104. Zastanówże się, kochany, czy nie na czym innym polega szlachetność i dobro... — Platon, Gorgias, 512. [przypis tłumacza]
105. Potrawą i napojem i lekiem cudownym... — z Eurypidesa. [przypis tłumacza]
106. Dusza (...) z niechęcią oddala się od prawdy... — z Epikteta. [przypis tłumacza]
107. Epikur (341–270 p.n.e.) — twórca szkoły filozoficznej [zw. epikureizmem]. [przypis tłumacza]
108. Telauges — może syn Pitagorasa, znany ze swej wstrzemięźliwości, lecz i nadmiernego zaniedbania swej powierzchowności. [przypis tłumacza]
109. gdy mu [Sokratesowi] rozkazano przyprowadzić Salamińczyka — podczas oligarchicznych rządów Trzydziestu Tyranów (404 p.n.e.) nakazano Sokratesowi i kilku innym osobom doprowadzenie do Aten Leona z Salaminy, zamożnego demokraty ateńskiego skazanego przez władze na śmierć. Sokrates odmówił wykonania rozkazu (zob. Platon, Obrona Sokratesa). [przypis edytorski]
110. Gajus — tu: Gajusz Juliusz Cezar. [przypis edytorski]
111. Diogenes z Synopy (ok. 413–ok. 323 r. p.n.e.) — filozof gr. ze szkoły cyników, uczeń Antystenesa, znany z pogardy wobec dóbr materialnych i wygód. [przypis edytorski]