Rodzice tak samo onieśmieleni przyciągali je za ręce i całowali.
Okiennice były otwarte i we wszystkich oknach jaśniały czarodziejskie choinki. Dużo chwil cudnych upłynęło, zanim dzieci wreszcie spostrzegły podarunki pod choinką dla wszystkich ułożone.
Ojciec ujmował wtedy skrzypce, przygrywał na nich i śpiewał:
A wczora z wieczora, a wczora z wieczora
z niebieskiego dwora...
A gdy zaintonował pieśń:
Bóg się rodzi, moc truchieje...
dzieci wszystkie razem wybuchały nagle śpiewem, jak płaczem.
W drzwiach od jadalnego pokoju stała już cała służba, a także każdy, kto o tej porze do kuchni przyszedł.
Wobec tego ojciec kładł skrzypce, brał talerz, na którym leżały opłatki i wszyscy szli do kuchni. Na wielkim stole były porozstawiane miski, a na nich piętrzyły się jabłka, orzechy i pierniki. Musiała być porcja dla każdego — i z dworskiej kuchni, i z czeladniej13. Wszyscy się cisnęli, żeby się przełamać opłatkiem. Potem dostawali ogromny kielich wódki, a ojciec do nich przepijał. Przychodzili też włodarze14, stelmach, ogrodnik, ale ci tylko opłatkiem się łamali i życzenia składali.