Spojrzy w dół, ciągnie baba drabinę sążnistą268, że by z niej i do wieży kościelnej dostał269.
Zamdliło na ten widok Podziomka u samego serca, a już baba drabinę o strzechę wsparła i z ożogiem włazi.
Rzucił się nieszczęsny krasnoludek z gniazda na sam brzeg dymnika270.
„Choćby skoczyć?” — myśli. Przemierzył, ani mowy! Rozbiłby się z tej wysokości jak wielkanocna kraszanka271.
A tu już baba w połowie drabiny stanęła i wyciąga ożóg.
„Śmierć, nie śmierć — myśli Podziomek — wszystko lepsze niźli babskie bicie”.
I zmrużywszy oczy, rozpędził się i skoczył. Zakręciło mu się zrazu272 w głowie, świat zakołował pod nim jak puszczona fryga273; dach, baba, chałupa i ożóg wszystko mu w oczach magnęło274 tęgiego kozła i już był pewien, że się kości własnych nie doliczy, kiedy poczuł, że na coś miękkiego spadł, jakby na pierzynę i że to coś co tchu z nim ucieka.
Uchwycił się tedy rękoma, by nie upaść, gdyż go tu obleciał wiatr miły, jakby mu kto wędzonką przesunął pod nosem.
Kot to był, który porwawszy kiełbasę suszącą się w dymniku, zmykał chyłkiem po przydaszku275, kiedy mu Podziomek na grzbiet z góry spadł i rękoma się sierści uchwycił, czym przestraszony Mruczek, mniemając, iż go na złym uczynku baba za kark ima276, tym większym pędem się puścił.
Daleko już byli od chałupy i wieś prawie im znikała z oczu, kiedy kocisko między chaszcze i pokrzywy wpadłszy, jęło277 się tarzać po nich, by z grzbietu zbyć278 ciężaru, który mu dokuczał.