— Jeśli chcesz, miłościwy królu, spokój w państwie mieć, o to najpierw dbaj, żeby głodnych w nim nie było! Więc moja rada taka: jak nas ten chłop ma wieźć, niech nas wiezie tam, gdzie w kominie378 kasza wre, a skwarki skwierczą! Inaczej nie ma zgody!
— Tak, tak! — krzyknęli insi. — Nie ma zgody, nie ma!
I robił się coraz większy huk, tak że ten cały wóz wyglądał bez mała379 jak ratusz, kiedy się na nim mieszczany powadzą380.
Co gdy trwało, skinął król stary jasnym swoim berłem i rzecze:
— Jak nie ma zgody, to niech będzie rozkaz!
I obróciwszy się do Skrobka, dodał:
— Wieź nas dobry człowieku, gdzie jest wola twoja.
Uśmiechnął się na to Skrobek chytrze i zmrużywszy lewe oko, prawym na Podziomka spojrzał.
„Czekajże, ty grubasie! — pomyślał — Inszych jak inszych, powiozę z tym to króliskiem tak, żeby syci byli. Ale ciebie nigdzie nie dam, tylko do Głodowej Wólki. Już ty tam ścienkniesz381... Nie bój się!”
Tu palnął z bicza i ruszyli w drogę.