— A ty, Jadziu, tak samo myślisz? — spróbował Jan ostatniej apelacji.
— Myślę, że i ty byś nie zniósł nazwy pruskiego szpiega! Zgoda byłaby tylko możliwa w razie przeprosin pana Głębockiego.
Chrząstkowski ręką machnął.
— Zatem Wentzel zgubiony! Ach, Jadziu, Jadziu! — zaczął i urwał.
— Zgubiony jest ten, kto nie ma honoru i zasad — rzekła smutnie pani Tekla i odeszła powoli ku domowi.
Jan wsiadł na koń, podał rękę siostrze.
— Muszę go jednak odnaleźć! — westchnął. — Może ci go przysłać? Szkoda mi was okropnie.
— Kiedy pojedynek? — spytała.
— Nie wiem jeszcze. Ach, Boże wielki! Na czym to wisi żywot ludzki! Biedne chłopczysko, taki był wesół wczoraj. Ej, Jadziu, czemu ty nie zapłaczesz?
— Żebym mogła! — wyszeptała.