Znając obyczaje domu, Andrzej był pewny, że o czwartej nikogo nie zastaną. Zadzwonił i sięgnął ręką po kartę315, gdy lokaj drzwi otworzył.
Ale Jan się usunął i nisko ukłonił, a z daleka już słychać było głos Tuni.
Wyjrzała i skoczyła z powitaniem:
— Nareszcie! Chodźcie! Jest mama i dziewczęta. Ta wyprawa mnie dobije! Głowę tracę i nóg nie czuję. W tej chwili wracamy ze sprawunków. Od jedenastej na mieście! Kaziu, pomóż nam!
— A my od dwunastej z wizytami!
— Wiem, wiem! Byliście u Wolskich. Panny już cię ogadały!
Zwróciła się do Andrzeja:
— Nie mógł się też pan z którą ożenić? Byłoby o jedną jędzę mniej!
— A o jednego męczennika więcej — odparł.
Weszli do salonu i zastali dwie siostry i matkę nad stosami próbek z dwudziestu co najmniej magazynów316.