Nie potrzebował mówić, malarz spojrzał i gwizdnął jak ulicznik.
— Drapnęła! — rzekł.
Odłożył pędzel i paletę, dobył z kąta butelkę, nalał złotawego płynu w szklankę.
— Masz, pij i połóż się. Na nowiu drugiego miesiąca ani będziesz tego pamiętać! Tymczasem masz pełne gardło żółci i octu. Pij wino!
Andrzej machinalnie usłuchał, potem usiadł na stołku, objął głowę rękami, wsparł łokcie na kolanach i milczał.
-– Kobiety są stworzone na katów! — rzekł wreszcie.
— Racja, kochać naprawdę umieją tylko swoje dzieci, z resztą394 szał i okrucieństwo.
— I fałsz! W tym są mistrzyniami. Boże, jak ja ją ubóstwiałem, jak wierzyłem! Za to mnie zabiła!
Podniósł głowę, oczy jego pałały.
— I uciekła, nikczemna. Znajdę ja ich na końcu świata i porachujemy się.