Kazia blada, przerażona, cofnęła się bez słowa.
Wróciła na swe miejsce, pochyliła głowę i widział Andrzej, jak drżała całym ciałem.
Tedy nagle rozmowę zagaił, popchnięty żądzą wydostania się stąd co najprędzej.
— Pani wiadomy cel naszej wizyty. Zdaje mi się, że im prędzej się porozumiemy, tym lepiej. Z woli ojców naszych i losu jesteśmy sobie przeznaczeni.
Mówił prędko, zniżonym głosem, nie patrząc na nią.
Gdy skończył, oczy podniósł. Kazia już zapanowała nad sobą, spotkał jej wzrok spokojny, poważny.
— Ojciec pana mówił ze mną! — odparła. — Alem ja mu nie powiedziała nic o sobie, co panu powiedzieć będę obowiązana.
Zdziwił się, prawie przeraził.
— Musimy tedy sobie poczynić obustronne zwierzenia — odparł, uśmiechając się z przymusem. — Czy mamy zaraz zacząć?
— Sądzę, że nie. Za chwilę podadzą kolację, a tutaj to trudno.