Godziny
Jej dzieciństwo rozpadło się w pamięci
jak suszony kwiat. Po kobiecości
zostały tylko ślady. Nie może spać,
siedzi przed monitorem wpatrzona w kolejny
pasjans, który nie wyszedł. Modli się w myślach
do boga, którego imię dawno zapomniała.
Wielu wie o jej istnieniu, niewielu ono obchodzi.
Jej nogi stały się monumentalne jak doryckie kolumny.
Twarz — mapa dawnych zaszłości. Paznokcie u stóp —