wiersz dla maćka meleckiego
pięść w kamień. ptaki fruną szybko jak z klatek
filmu grozy. park jest już zielony, włosy białe,
krew jak zwykle. natrętna myśl o tym zabija każdą
inną, która pewnie dałaby czemuś początek.
nagle konieczność wzięcia zakrętu stawia w martwym
punkcie. zatrzęsienie równorzędnych alternatyw
wobec którego można jedynie spasować. wybieranie
nie jest niczyją mocną stroną, przeciwnie.
światło w tunelu okazuje się ogniskiem stworzonym