Mimo iż tak wyschnięty i ociężały, czuję jeszcze jakoweś letnie szczątki minionego żaru:
Qual l’alto Egeo, perche Aquilone o Noto
Cessi, che tutto prima il volse e scosse.
Non s’accheta pero; ma l’suono e’l moto
Ritien dell’ onde anco agitate e grosse 122.
Ba, o ile mogę sądzić, siły i dzielność owego boga żywiej i bogaciej objawiają się w malowidłach poezji niżeli we własnej istocie:
Et versus digitos habet123:
poezja przedstawia nam obrazy i uroki bardziej jakoby miłosne niż Miłość sama. Wenus nie jest tak piękna cale naga, rozgrzana i dysząca, niż tu oto u Wergila:
Dixerat: et niveis hinc atque hinc Diva lacertis
Cunctantem amplexu molli fovet. Ille repente