jest jeszcze we mnie niejaka resztka wzruszenia i ciepła, pozostałość po dawnej febrze:
Nec mihi deficiat calor hic, hiemantibus annis1856.
Mimo iż tak wyschnięty i ociężały, czuję jeszcze jakoweś letnie szczątki minionego żaru:
Qual l’alto Egeo, perche Aquilone o Noto
Cessi, che tutto prima il volse e scosse.
Non s’accheta pero; ma l’suono e’l moto
Ritien dell’ onde anco agitate e grosse 1857.
Ba, o ile mogę sądzić, siły i dzielność owego boga żywiej i bogaciej objawiają się w malowidłach poezji niżeli we własnej istocie:
Et versus digitos habet1858:
poezja przedstawia nam obrazy i uroki bardziej jakoby miłosne niż Miłość sama. Wenus nie jest tak piękna cale naga, rozgrzana i dysząca, niż tu oto u Wergila: