139. to jest jedna kość z kości moich — Rdz 2, 23. [przypis edytorski]
140. Diabeł (...) on anioł sprośny (...) wiedząc onego człowieka w onej łasce Pańskiej i bojąc się, aby mu w niebie nie posiadł onego miejsca jego (...) srogą zazdrością wzruszony starał się pilnie (...) zwieść z onego posłuszeństwa jego — ślad legendy średniowiecznej opartej na biblijnych opowieściach, że szatan doprowadził człowieka do grzechu pierworodnego z zazdrości, chcąc nie dopuścić do tego, aby człowiek zajął przy Bogu miejsce po zbuntowanych aniołach strąconych w otchłań piekielną; ślady tej legendy znaleźć można w literaturze m.in. u J. Miltona w Raju utraconym czy u Z. Krasińskiego w Irydionie. [przypis edytorski]
141. nadziewając się (starop.) — spodziewając się. [przypis redakcyjny]
142. omierził go (starop.) — przywiódł w niełaskę. [przypis redakcyjny]
143. mdlejszy (starop.) — słabszy. [przypis redakcyjny]
144. i wiecież wy, czemu wam Pan tego drzewa zakazał (...) co jest złe, a co dobre — parafraza Rdz 3, 1–5, streszczająca rozmowę węża i kobiety. [przypis edytorski]
145. praktykarka (starop.) — wieszczka, czarnoksiężniczka. [przypis redakcyjny]
146. otucha (starop.) — nadzieja. [przypis redakcyjny]
147. ni ocz (starop.) — o nic. [przypis redakcyjny]
148. fatum (łac.) — przeznaczenie. [przypis edytorski]