— Jest zima — odpowiedział ptak — i wkrótce pojawi się tu chłodny śnieg. W Egipcie zielone palmy wygrzewają się w słońcu, a krokodyle leżą w błocie i leniwie rozglądają się dookoła. Moi towarzysze budują gniazdo w świątyni w Baalbeku4, a obserwują je gruchające gołębie o białych i różowych piórach. Kochany książę, muszę cię opuścić, ale nigdy cię nie zapomnę i na przyszłą wiosnę przyniosę ci z powrotem dwa wspaniałe klejnoty na miejsce tych, które oddałeś. Rubin będzie czerwieńszy niż najczerwieńsza róża, a szafir będzie niebieski jak woda oceanu.
— W dole na placu — powiedział szczęśliwy książę — stoi mała dziewczynka z zapałkami. Zapałki upadły jej do rynsztoka i do niczego już się nie nadają. Ojciec zbije ją, jeśli nie przyniesie do domu pieniędzy, więc dziewczynka płacze. Nie ma butów ani pończoch i chodzi z gołą głową. Wyrwij moje drugie oko i daj jej, ażeby ojciec jej nie zbił.
— Zostanę z tobą jedną noc dłużej — powiedział ptak — ale nie mogę wyrwać ci oka. Byłbyś wtedy ślepy.
— Ptaku, ptaszku — powiedział książę — zrób, o co cię proszę.
Więc ptak wyrwał drugie oko księcia i sfrunął z nim do miasta.
Zanurkował obok dziewczynki i upuścił klejnot w jej dłoń.
— Jakie piękne szkiełko — zawołała dziewczynka i pobiegła ze śmiechem do domu.
Ptak wrócił do księcia.
— Jesteś ślepy — powiedział — więc już zawsze będę z tobą.
— Nie, jaskółeczko — powiedział biedny książę — musisz lecieć do Egiptu.