Odpowiedziałam, że chciałabym zobaczyć boga.
— Bóg teraz poluje — odrzekł kapłan, patrząc na mnie dziwnie małymi, skośnymi oczami.
— Powiedz mi tylko, w jakim lesie, a będę polować z nim — odparłam.
Przeczesał delikatne frędzle tuniki ostro zakończonymi paznokciami i powiedział cicho:
— Bóg śpi.
— Powiedz mi, na którym łożu, a pójdę przy nim czuwać.
— Bóg ucztuje — zawołał.
— Jeśli wino jest słodkie, wypiję z nim, a jeśli będzie gorzkie, wypiję z nim również — odpowiedziałam.
Kapłan skłonił się z podziwem, podał mi dłoń i zaprowadził do świątyni. W pierwszej komnacie zobaczyłam bożka, który siedział na tronie z jaspisu wykończonym orientalnymi perłami. Bożka wyrzeźbiono w hebanie na kształt mężczyzny. Do czoła miał przytwierdzony rubin, a gęsty olej skapywał mu z włosów prosto na uda. Jego stopy były czerwone od krwi świeżo zabitego koźlęcia, a lędźwie okalał mu miedziany pasek wysadzany siedmioma berylami.
Zapytałam więc kapłana: — Czy to jest bóg? — a on odparł — To jest bóg.