Wiedźma zbladła i zadrżała, po czym zakryła oblicze rąbkiem błękitnej szaty i wymamrotała:
— Piękny chłopcze, przecie to straszny czyn.
Rybak na to odrzucił tylko brązowe loki z czoła i roześmiał się:
— Moja dusza jest dla mnie niczym. Ani jej nie znam, ani nie widzę. Nie mogę jej nawet dotknąć.
— Co mi dasz, jeśli ci powiem? — zapytała wiedźma, spoglądając na niego z góry pięknymi oczyma.
— Dam ci pięć dukatów, moje sieci, wiklinową chatę, w której mieszkam oraz malowaną łódkę, którą pływam — odparł rybak. — Powiedz mi tylko, jak pozbyć się duszy, a oddam ci wszystko, co posiadam.
Wiedźma zaśmiała się kpiąco i chłosnęła chłopaka gałązką szaleju.
— Umiem zmieniać jesienne liście w prawdziwe złoto i zaplatać blade promienie księżyca w srebrne warkocze. Ten, któremu służę, jest bogatszy od wszystkich królów tego świata i stoi ponad ich władzą — rzekła.
— Co mam ci zatem dać, jeśli nie chcesz ani złota, ani srebra? — zapytał rybak.
Wiedźma pogłaskała go po włosach szczupłą, białą dłonią i wyszeptała z uśmiechem: