I czule podniósł dziecię, otulił je płaszczykiem dla osłony przed dojmującym zimnem i począł schodzić do wioski. Drugi drwal dziwił się bardzo jego głupocie i miękkiemu sercu.
Kiedy dotarli do wioski, towarzysz rzekł do niego:
— Ty masz dziecię, a więc mnie daj płaszcz. Słusznie bowiem będzie, jeśli się podzielimy.
Ale drwal odpowiedział:
— Nie, płaszcz nie jest wszak ani mój, ani twój, lecz należy do dziecka.
Pobłogosławił towarzysza na drogę, podszedł do drzwi swego domu i zapukał.
Kiedy jego żona otworzyła drzwi i ujrzała męża całego i zdrowego z powrotem w domu, rzuciła mu się na szyję i ucałowała. Następnie zdjęła mu z pleców wiązkę chrustu, strzepała z butów śnieg i poprosiła, by wszedł do środka.
Ale on jej odpowiedział:
— Znalazłem coś w lesie i przyniosłem tutaj, byś się tym zajęła.
Mówiąc to, nawet nie przekroczył progu.