— A teraz w górę! — wrzasnęła, napinając się z całej siły i prostując. — Na pewno polecę wyżej niż gwiazdy, ponad księżyc i słońce. Właściwie to mogę polecieć tak wysoko, że...
Fizz! Fizz! Fizz! I pomknęła prosto w powietrze.
— Rozkosznie! — krzyknęła. — Będę tak lecieć bez końca. Cóż za wspaniały sukces!
Jednak nikt jej nie widział.
Wtedy zaczęła czuć dziwne mrowienie w całym ciele.
— Zaraz eksploduję — krzyknęła. — Podpalę cały świat i zrobię taki hałas, że przez cały rok będą mówić tylko o mnie. — I wybuchła.
Bang! Bang! Bang! — wystrzelił czarny proch. Co do tego nie mogło być wątpliwości.
Jednak nikt tego nie słyszał, nawet chłopcy, którzy spali jak susły. Z Rakiety został tylko kij, który spadł na plecy gęsi spacerującej właśnie brzegiem rowu.
— Wielkie nieba! — krzyknęła gęś. — Kijami będzie padać! — I spiesznie ruszyła w kierunku wody.
— Wiedziałam, że wzbudzę wielką sensację — westchnęła Rakieta i zgasła.