Siadła na przodzie barki, obróciwszy się doń tak, że widział ją jeno22 z profilu. Rysy jej twarzy poważniejsze były jeszcze niż zazwyczaj, czarne włosy spadały nisko na czoło, a delikatny nos i zaciśnięte usta wyrażały upór i zapamiętałość. Jechali przez czas jakiś w milczeniu, a Laurella, poczuwszy, że słońce ją pali w głowę, wyjęła z zawiniątka chleb i chustką okryła warkocze. Potem zaczęła jeść chleb. Był to jej cały obiad, a od rana nic nie miała w ustach.
Antonino nie mógł na to długo patrzeć. Wyjął z jednego z koszy, pełnych rano, dwie pomarańcze, podał jej i rzekł:
— Masz do chleba, Laurello! Nie sądź, żem je schował umyślnie dla ciebie. Stoczyły się z kosza do łodzi, a znalazłem je, wracając z targu.
— Zjedz sam! — odparła. — Mnie dosyć chleba.
— Orzeźwią cię w tym gorącu, a zmęczyłaś się daleką drogą.
— Dostałam szklankę wody i orzeźwiłam się już.
— Jak chcesz! — powiedział i cisnął owoce do kosza.
Zapadło znowu milczenie. Morze było gładkie jak zwierciadło, a woda szumiała z lekka tylko u steru barki. Gnieżdżące się w skałach nadbrzeżnych ptaki drapieżne przemykały bezgłośnie za łupem.
— Mogłabyś te dwie pomarańcze zanieść matce, Laurello! — zaczął na nowo.
— Mamy jeszcze trochę w domu, a gdy ich zabraknie, kupię świeżych.