— Nie mogę się czasem uspokoić — mówiła dalej — myśląc, że to właśnie z jej winy tak odsunąłeś się od nas. Nie chce, by ktoś rzekł do ciebie słowo, chce cię mieć wyłącznie dla siebie.
— Tak nie jest, Łucjo! — rzekł oschle. — Miałem własne powody, opuszczając Neapol.
— Wiem, Toma, wiem. Najmniejsze dziecko zrozumie, że po tym nieszczęściu utraciłeś wszelką chęć do rybołówstwa. Ale minęłoby to pewnie, gdyby nie Teresa, która cię namówiła, byś się zamknął w tej pustce i dziczy. Wszakże wszystkim nam los się daje we znaki, a musimy żyć pośród ludzi. Nieszczęścia zsyła niebo, nie należy przeto30 trwać w zapamiętałości i nienawidzić ludzi, którzy niczemu nie są przecież winni.
— Czy nie są winni, to jeszcze kwestia! — zauważył.
Spojrzała nań przenikliwie.
-– Nie rozumiem cię, Toma! — powiedziała. — Wielu rzeczy od wyjazdu twego nie rozumiem. Czemużeś nie odpisał ani razu na moje listy, przesyłane przez parobka Angela. Mówił, że ci doręczył oba do rąk własnych, inaczej mogłabym była mniemać, że je przejęła Teresa.
— Listy? Spaliłem je.
— I cóż mi teraz odpowiesz?
— Łucjo, nie przeczytałem ani słowa.
Zadrżała, on zaś ciągnął dalej: