Protarchos: Koniecznie.
Sokrates: Ale ciało tą cząstką być nie może. Ono przecież puste.
Protarchos: Tak.
Sokrates: Zatem nie zostaje nic, jak tylko to, że dusza dotyka napełnienia — jasna rzecz, że pamięcią, bo czym by jeszcze innym mogła go dotykać?
Protarchos: Bodaj że niczym innym.
XXI. Sokrates: Rozumiemy więc, co nam wynika z tych rozważań?
Protarchos: Że co?
Sokrates: Ta myśl nam powiada, że nie istnieje żądza ciała.
Protarchos: Jak to?
Sokrates: Ona wskazuje ustawiczne dążenie każdej żywej istoty przeciwne stanom jej ciała.