— O czym ty mówisz właściwie? — powiada.
— O dzikości i szorstkości, a z drugiej strony o miękkości i łagodności — odrzekłem.
— Ach tak — powiada. — Że ci, co się samą tylko gimnastyką zajmują, robią się dziksi niż potrzeba, a którzy służbą u Muz, stają się mięksi, niżby im z tym było do twarzy.
— Tak jest — dodałem — to wrodzony temperament i szlachetny zapał robi tę dzikość. Gdyby go należycie kształcić, on by przeszedł w odwagę, a kiedy go się przeciągnie bardziej niż potrzeba, mogą się z niego zrobić rysy twarde i przykre; co łatwo zgadnąć.
— Zdaje mi się — powiada.
— No cóż? A łagodność, czy to nie byłby rys natury lgnącej do mądrości? Jak się ten rys rozwinie zanadto, przechodzi w miękkość nadmierną, a pod wpływem dobrego wychowania dałby łagodność człowieka zrównoważonego wewnętrznie?
— Jest tak.
— A mówimy, że strażnicy powinni mieć te oba rysy w naturze?
— Powinni przecież.
— I prawda, że one powinny z sobą harmonizować?