— Pięknie — powiedziałem. — A że jest dzielny i za to mu się należy więcej małżeństw niż innym i że się takiego będzie losem wybierać częściej niż innych, aby jak najwięcej potomków zostawił, o tym się już mówiło.
— A powiedzieliśmy tak — mówi.
XV. — Tak jest, a po homerycku też trzeba uczcić takich dzielnych młodych ludzi. Homer przecież opowiada, że jak się Ajas258 odznaczył na wojnie, to dostał w nagrodę długi kawał polędwicy259, bo to było takie swoiste odznaczenie dla człowieka młodego i mężnego. To będzie i zaszczyt dla niego, i siły mu przybędzie.
— Zupełnie słusznie — powiada.
— Więc posłuchamy Homera — dodałem — przynajmniej w tym miejscu. Bo i my podczas ofiar i wszystkich takich sposobności ludzi dzielnych, o ile się dzielnymi okażą, będziemy czcili pieśniami i tym, o czym ostatnio była mowa, a oprócz tego:
„damy fotele zaszczytne, i mięso, i pełne puchary”,260
aby i cześć oddać dzielnym mężczyznom i kobietom, i siły ich wzmagać.
— Bardzo pięknie mówisz — powiada.
— No, dobrze. A spośród tych, co na wyprawie polegli, jeśli który polegnie z chwałą, to czy nie powiemy przede wszystkim, że należał do rodu złotego?
— Ze wszech miar przecież.