119. sam zamordował go. Chłopaka mego — syn Tetydy, Achilles, zginął podczas wojny trojańskiej ugodzony strzałą z łuku wystrzeloną przez Parysa. Według niektórych wersji strzałą kierował Apollo, według innych strzelał sam Apollo, przybrawszy postać Parysa. [przypis edytorski]
120. Wolałbym ja tam na ziemi być; służyć u kogoś... — Odyseja XI 489–491, dusza Achillesa w podziemnej krainie zmarłych w rozmowie z Odyseuszem. [przypis edytorski]
121. Dom ten ludzi i bogów przeraża... — Iliada XX 62–63. [przypis edytorski]
122. Strach pomyśleć, że jakaś nawet i w domu Hadesa siedzi dusza... — Iliada XXIII 103–104, Achilles mówi o śnie, w którym zobaczył widmo poległego Patroklosa. [przypis edytorski]
123. Być przytomnym samemu, a tam się cienie miotają — Odyseja X 495, o wieszczku Terezjaszu, któremu władczyni zmarłych Persefona jako jedynemu pozostawiła rozum, świadomość po śmierci. [przypis edytorski]
124. Dusza zaś z ciała jak ptak wymknęła się w bramy Hadesa... — Iliada XXII 362–363, śmierć Hektora. [przypis edytorski]
125. Dusza jak marny dym pod ziemię poszła... — Iliada XXIII 100–101, widmo Patroklosa. [przypis edytorski]
126. Jak nietoperze pod sklepem w niesamowitej jaskini... — Odyseja XXIV 6–9, dusze zabitych przez Odyseusza zalotników, zwoływane przez Hermesa do krainy zmarłych. [przypis edytorski]
127. Kokytos (mit. gr.) — jedna z rzek w Hadesie, podziemnej krainie zmarłych. [przypis edytorski]
128. Styks (mit. gr.) — rzeka w Hadesie, podziemnej krainie umarłych. [przypis edytorski]