— Można by je znaleźć pośród innych zwierząt też, a nie najmniej pośród tych, któreśmy przyrównali do strażników. Wiesz może, że psy dobrej rasy mają taki charakter z natury: w stosunku do swoich i do znajomych są tak łagodne, jak tylko można, a w stosunku do nieznajomych wprost przeciwnie.
— Wiem przecież.
— Więc to — mówię — jest możliwe i my nie przeciw naturze staramy się, żeby strażnik był taki.
— Nie, zdaje się.
XVI. — A nie wydaje ci się, że kto się ma poświęcić zawodowi strażnika, temu jeszcze czegoś potrzeba: że oprócz temperamentu powinien mieć wrodzoną miłość mądrości?
— Jak to? — powiada. — Nie rozumiem.
— To także — mówię — u psów zobaczysz. To nawet podziwu godne u tego zwierzęcia.
— Co takiego?
— Jak zobaczy kogoś nieznajomego, to się złości. Choć niczego złego przedtem nie doznał. A jak znajomego, to się ucieszy i wita, choćby nigdy od niego niczego dobrego nie doznał. Nigdy cię to jeszcze nie zadziwiło?
— Nie bardzo się — powiada — dotąd tym interesowałem, ale że pies tak robi, to jasne.