— Zatem i całością jest, cokolwiek jest Jednym i ma cząstkę?
— Tak jest.
— No cóż? A czy każda z tych części istniejącego Jednego, bo są dwie: to „Jedno” i to „istniejące”, czy na przykład Jedno utraci tę cząstkę „istniejącego”, albo to „istniejące” czy utraci cząstkę „Jednego”?
— To nie może być.
— Zatem znowu każda z dwóch cząstek ma i to „Jedno”, i to „istniejące” i taka cząstka składa się co najmniej znowu z dwóch cząstek, i w ten sam sposób wciąż dalej, jakakolwiek by się zrobiła cząstka, to zawsze ma te dwie cząsteczki. Bo to „Jedno” zawsze ma przy sobie „istniejące”, a to „istniejące” „Jedno”. Zatem to się wciąż dwoi i nigdy nie może być Jednym.
— Ze wszech miar.
— Zatem to „Jedno istniejące” to byłoby w ten sposób jakieś nieograniczone mnóstwo.
— Zdaje się.
— Pójdź no jeszcze i tędy.
— Którędy?