— A cóż, jak powiem: „istnienie i Jedno”, czy to nie para?
— Tak jest.
— Nieprawdaż? I kiedy powiem: „istnienie i różność” albo „różność i Jedno” i tak na wszystkie sposoby każdą kombinację nazywam parą.
— Tak.
— A co się słusznie nazywa parą, czy może być, żeby to były jakieś „oba”, a nie „dwa”?
— Nie może być.
— A jeżeli są jakieś dwa, to czy istnieje jakaś możliwość, żeby każde z dwojga nie było Jednym?
— Żadnej możliwości.
— Więc i w tym wypadku, skoro zawsze są dwójki, to i każde z osobna musi być Jednym.
— Widać.