— Parmenidesie, a może każda postać jest myślą o tych rzeczach i ona nie może tkwić nigdzie indziej, jak tylko w duszach. W ten sposób każda byłaby czymś Jednym i już by się z nią nie działo to, o czym się teraz mówiło.
— Więc jak to? — powiada. — Każda jest jedną myślą, ale myślą o niczym?
— To niemożliwe — powiada.
— Więc o czymś?
— Tak jest.
— Istniejącym czy nieistniejącym?
— Istniejącym.
— Czy nie o czymś Jednym, do czego zmierza ta myśl ogarniająca wszystkie [przedmioty pewnego rodzaju]22 i co dla niej jest pewną jedną ideą?
— Tak jest.
— Więc czy to nie będzie postać — to, co się myśli przedstawia jako Jedno, istniejące zawsze i zawsze jedno i to samo nad wszystkimi [przedmiotami pewnego rodzaju]?