— Patrz no, droga Hemangini, co za śliczny pierścionek przywiózł dla ciebie Abinasz.
Hemangini wyrwała jej klejnot z ręki.
— Patrz no, ciociu... — zawołała żywo — patrz no... Jak umiem celnie rzucać!
Pierścionek warknął w powietrze i spadł prosto do podwórzowej cysterny.
Ciotka wpadła w szał. Nie mogła do siebie przyjść ze złości, oburzenia i zdziwienia. Najeżyła się cała, parskała jak kot, gryzła wargi, wreszcie zwracając się do mnie, prosiła kilkakrotnie:
— Kumo! Droga Kumo! Proszę cię na wszystko... Nie mów Abinaszowi o tym dziecinnym wybryku... Proszę cię bardzo! Okropnie by się gniewał...
Zaręczyłam jej, że słowo z ust mych nie wyjdzie i nie ma się czego obawiać.
Nazajutrz, przed odjazdem do domu, Hemangini objęła mnie serdecznie i powiedziała:
— Droga moja, nie zapomnij o mnie... Nie zapomnij nigdy!
Pogładziłam ją po twarzy i odrzekłam: