— Jestem pewny, że miłość Mani ku tobie...
— Tak... tak, Dżatinie. Spróbuj teraz trochę zasnąć!
— Jeśli całe swe mienie zapisałem Mani, to w praktyce pozostanie ono twoim, Maszi. Ona wszakże we wszystkim jest ci powolna...
— Czemuż dręczysz się tym wszystkim, mój drogi?
— Wszystko, co mam, zawdzięczam tobie. Ujrzawszy mój testament nie myśl ni przez chwilę...
— Cóż za przypuszczenie, Dżatinie? Sądzisz więc, że mogłabym ci brać za złe, że dajesz Mani to, co jest twoją własnością? Wszakże nie jestem tak małostkowa!
— Ale ty także...
— Przestań, Dżatinie, bo się pogniewam! Chcesz mnie pocieszyć pieniędzmi?
— Ach, moja Maszi! Jakże chętnie dałbym ci coś, co lepsze o wiele od złota!
— Uczyniłeś to już, i w ogromnej nawet mierze! Wypełniłeś całe moje samotne życie! Było to wielkie szczęście i myślę, że musiałam na nie chyba zasłużyć w poprzednim swoim życiu. Dałeś mi tyle, że teraz, gdy to życie nic mi już dać nie może, nie będę się wcale żaliła. Tak... tak... Zapisz Mani wszystko, dom, pieniądze, powozy i posiadłość rolną... Dla mnie byłoby to zbyt wielkim ciężarem.