— Powiedziałem ci, Nitaju, że dam ci wszystko, co posiadam. W tych dzbanach mieści się cały mój majątek i oddaję ci go dzisiaj.
Chłopak podskoczył z radości w górę.
— Wszystko moje? I nie odbierzesz mi ani jednej rupii, dziadku?
— Jeślibym to uczynił — rzekł starzec uroczyście — natenczas niechaj trąd okryje ręce moje! Ale stawiam jeden warunek. Oto gdyby kiedyś zjawił się tutaj wnuk mój, Gokul Czandra, albo syn jego, albo wnuk czy prawnuk, wreszcie jakikolwiek jego potomek, to musisz mu oddać wszystko aż do ostatniego pieniążka, rozumiesz?
Chłopak myślał, że starzec zwariował, przeto odparł:
— Dobrze!
— Usiądź na tym dywanie! — rzekł Dżagannath.
— Po co?
— Muszę ci udzielić pudży!
— W jakim celu? — spytał chłopak z przestrachem.