Idąc do Uśpieńskiego, usiłowałem uporządkować wrażenia. Było rzeczą całkowicie jasną, że tutaj „praca” rewolucyjna wyglądała mniej jeszcze poważnie niż u nas. Inaczej taki Popow nie dałby się wprost pomyśleć.
Uśpieński zrobił na mnie od razu potężne wrażenie. Był to człowiek skupiony i poważny.
Kiedym mu zakomunikował to, co mi polecił powiedzieć Nieczajew, rzekł:
— To wszystko my już dobrze wiemy. Trupa nie znaleźli, ale niewątpliwie znajdą. Za dużo się o tym gada. Zresztą wszyscy wiedzą, że między Nieczajewem a Iwanowem coś było. Poza tym na naszym tropie są i tak, są inne symptomaty.
— I cóż pan myśli? — zapytałem.
— Nic — powiedział spokojnie — czekam.
— Na co? — zapytałem zdziwiony.
Uśpieński popatrzył na mnie jasnymi oczami.
— Tak, jak sprawy stoją, nie może być mowy o ukrywaniu się. Trzeba ratować, co się da. Tę sprawę rząd będzie się starał rozdąć i rozdmuchać. Jeżeli jej się nie ocali przez nasze zachowanie wobec sądu, energia rewolucyjna w Rosji znacznie ucierpieć może. Nie mamy prawa zapominać o tym.
— Pan jest sam? — zapytałem.