W ten sposób odnowiła się nasza znajomość.
Przeszło dwa dni i nie mogłem już o niej nie myśleć.
Ona widywała mnie chętnie.
Rozmawialiśmy o starych znajomych, ostrożnie omijając wszystko, co mogłoby stawić przed oczy jej straszliwą scenę.
Pomimo to była ona pomiędzy nami nieustannie obecna. I widziałem, jak po twarzy Katii przebiega nagle rumieniec.
Była nauczycielką przy jakiejś rodzinie, później lektorką347 jakiejś staruszki, która umarła, zostawiając jej pewną sumę. Teraz odpoczywała.
Znosiłem jej książki, których była spragniona.
Jej zagłodzony mózg pochłaniał wiedzę z nieprawdopodobną szybkością.
Gdy rozumiała coś po raz pierwszy, szeroko otwierała oczy, które patrzyły na świat z jakimś wdzięcznym zachwytem.
W tym czasie ja czyniłem często błędy w szacowaniu nastroju umysłowego ludzi. Skłonny byłem uznawać za powszechnie znane myśli, z którymi sam się oswoiłem.