Wreszcie sytuacja stała się niemożliwa: czułem, że parsknę śmiechem. Chcąc uniknąć tego, wybiegłem. Jakaś stojąca przed księżym gankiem dewotka twierdziła nawet, że trzasnąłem drzwiami.
Po chwili wybiegł Adaś, czerwony od powstrzymywanego śmiechu.
Długi czas tego dnia nie mogliśmy spojrzeć sobie w oczy bez śmiechu, przypominała się nam bowiem twarz księdza Wincentego.
W domu tymczasem zbierała się burza.
Nincia i Bincia miały wypieki, kiedyśmy wchodzili.
Pani Bielecka leżała na otomanie150, trzymając głowę w zawieszonym na haku rondlu. Był to niezawodny środek na migrenę i nieomylny znak cierpień duchowych.
Pan Bielecki chodził bez krawata i chwytał się za gardło, ukazując w ten sposób, że się dusi.
Gdy Adaś wszedł, usłyszałem od razu krzyk:
— Wszyscy Bieleccy obracają się w grobie.
Mój czcigodny kuzyn i jego rodzina nudzili się potwornie. Nuda zaś usposabia znakomicie do wszczynania tragedii rodzinnych.