— Precz — rzekł pan Bielecki — to są chłopomańskie151 maniery. Rylskiego152 drogą pójdziesz, precz mi z oczu, uszanuj siwe włosy ojca. Tu jest polski dom.
— Który się iluminuje na cześć ocalenia cesarza — krzyknął Adaś. — Tu u nas nie ma żadnej Polski. Co ojcu po jakiejś Polsce, to nie jest as atutowy ani znaczona karta.
Pan Bielecki padł na krzesło i zamknąwszy oczy, zaczął ruszać nogami jak człowiek tonący.
— Kona — krzyknęła Nincia.
— Zabiłeś ojca — jęczała pani Bielecka.
Adaś wybiegł na miasto.
Ze mną państwo Bieleccy byli też sztywni, zwłaszcza płeć piękna, od czasu gdy na wątpliwość pani Bieleckiej, czy ojciec zaaprobuje moje zachowanie wobec księdza, odpowiedziałem, że znam mego ojca i że dla niego właśnie, jako dla rozumnego, religijnego człowieka, wszelkie szalbierstwo religijne jest głęboko wstrętne i wzbudza niesmak.
— Księdza Wincentego szanuje hrabina Pelagia.
— Ojciec mój nie szanuje za to hrabiny Pelagii — rzekłem.
Słyszałem potem, jak pani Bielecka wołała do męża: