Czułem, że mięśnie twarzy boleśnie się skurczyły, tak że czułem głębokie kłucie rozpalonych szpilek, a szeroką męką rozwarte oczy zdawały się z orbit wypływać:
Stałem w rogu pokoju, z rewolwerem przy skroni i dyszałem.
Nie rób tego, nie rób tego! nie, nie! Na Boga nie! tylko tego nie!
Odetchnąłem głęboko:
Boże, jakżeż można się tak przerazić, to przecież nie ja, to czarny paletot71, co wisiał w rogu, na ścianie.
Wyciągnąłem się znowu w łóżku, strasznie wyczerpany, objąłem głowę obiema rękoma, znowu siadłem, przycisnąłem dłonie z taką siłą do skroni, że jeszcze ból uczuwam.
Jakieś nieświadome, głupie skojarzenia myśli przewłóczyły się po mej głowie, — owa groźna fala przypływu rozbiła, skropliła się w pojedyncze perły, co się wydłużały, jak gdyby kazano im przeciekać przez jakiś cieniuteńki otwór, widziałem krople w długich sznurach, co się raz po raz urywały — raz — dwa — trzy — cztery... a za każdą razą72 słyszałem, jak się rozbijały gdzieś w głębi o jakąś szklistą toń.
Jedno tylko rozlewało się błyskawicą poprzez czarną noc spienionych fal myśli:
Nie zrobisz tego!
A myśl ta poczęła łowić i wędki zastawiać w błotnistej sadzawce, wabiła tak długo, aż inna myśl wędkę pochwyciła.