Zerwał się nagle.
Wszystko koło niego stało się strasznem, i groźnem, i przeraźliwem.
I głos mu zamarł, jakby go coś ogłuszyło; czuł coś ponad sobą, co krzyczało za wyzwoleniem, a wyzwolić się nie mogło, coś, co czatowało na jego drodze gotowe do skoku, a po za sobą słyszał ciche powłóczyste kroki — tuż, tuż poza plecami — już go chwyta, już wpija się szponami w pierś, już wgryza się jadowitem żądłem w gardło...
Strach, strach!
Szedł szybko do domu.
Ochłonął nagle.
Ziemia rodzinna!
Tak, z niej, z jej błot, bagnisk, torfowisk wyssał ten jad, który mu każde uczucie przegryza i wszystko na ból przemienia.
Zaśmiał się cicho i znowu przystanął.
Tak! tędy wracał z nią do domu z nonszalanckiego Paona.