Nagle uczuł silne kłócie w piersiach.
Chory jestem, widocznie chory; to przejdzie... to nic... zaziębiłem się trochę... pójdę do Szarskiego. Prawda, prawda... przecież po to wyszedłem, by pójść do niego... ma grać swoje oratoryum, czy też koncert. — Jak mogłem o tem zapomnieć...
I powlókł się do Szarskiego.
Hałas, gwar...
Niewielki pokój Szarskiego był zapełniony gośćmi.
Stasinek, który zawsze i wszędzie pełnił obowiązki szafarza, krzątał się między gośćmi, dolewał to wódki, to piwa, przypijał, zachęcał, twierdził, że tyle piękności na świecie, ile się jej w kieliszku znajdzie, kiwał siwą głową i był niezmiernie szczęśliwy.
— Cóż tak mizernie wyglądasz? — spytał Szarski Czerkaskiego.
— Nic, nic, trochę się zaziębiłem, to przejdzie.
— Bardzo-m ci wdzięczny, żeś przyszedł. Ogromnie mi na tem zależało.
— I jesteś zadowolony z tego, coś stworzył?